Melancholy of a Helpless Moron

mukhang mabubuo na naman ang ating samahan,

kasama ang nanunuot na simoy ng malamig na gabi;

hahagkan mo na naman ako ng iyong mga alaala,

pagkatapos ng mapanlinlang na init na hatid ng umaga…

kaibigan, akala ko’y hindi na tayo muling magtatagpo,

sa pagtingkad ng pag-asang sa buhay ko’y bumago;

ngunit sadya yatang kukumutan mo akong muli pagdilim,

kasabay sa ulang dulot ng nagbabadyang takipsilim…

kahit na sa damdamin ay may init pang natitira,

tila hinding hindi na maitatago pa;

ngayong puso na ang nagbubukas ng iyong pintuan,

sa isang sulok ng aking isip isasama ka sa aking panaginip…

ngayon, atin na naman ang bawat minuto ng gabi,

kung saan ikaw kalungkutan ay hindi na maikukubli…

nandito lang ako…

hindi mo ba makita…

hindi mo ba maramdaman…

at ‘di maaninag ng iyong isipan…

buong araw sa paghihintay…

ni pagod o antok ay ‘di alintana…

nakatitig lang sa malayo’t di maiwasan…

ang patuloy na paghiling na sana’y pagbigyan…

tulad ng dahong nakalutang…

ang kamalayang hinihipan ng pag-asa…

darating kaya siya’t upang ako’y sagipin…

o hahayaang mangulila’t liparin na lang ng hangin?

gaano bang kamahal ang isa mong minuto…

para maalala mo lang na may naghihintay sa’yo…

now the phone’s ringing… and the messages are being sent…

time’s so consumed with too much waiting…

and traces are slowly revealed…

tried once, tried twice… the warmth of hope getting suppressed,

by numbness creeping from the back of the head…

the network says it’s busy, but still i try instead…

why would it tell that the message’s not sent this time,

now that everything feels unkind…

when everything seems to be out of hand;

and everything seems to be written in sand…

now gazing at the glass hour…

thinking about the nothingness that was left behind…

will this agony rest and put everything at ease,

after hearing "the number you dialled is not yet in service…"